Blog

Blog

“Laat Karen niet winnen!”

“Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen. Ik ben Karen.* Tegenwoordig sta ik beter bekend als kankerslet, snitch, vieze hoer of kech. Ik ben de laatste maanden zo bekend geworden dat ik zelfs scheldberichten krijg van mensen van andere scholen, onbekenden voor mij, maar wel toevallig vrienden met bepaalde mensen die ik ken.

Mijn verhaal was echt niet spannend, maar dat is het helaas wel geworden, en niet op een goede manier…

Het begon allemaal heel mooi. Nieuwe school, veel vriendinnen, leuke klas en ik kon met iedereen wel opschieten. Toen kreeg ik een vriendje… Mijn vriendinnen vonden het wel jammer dat ze me minder zagen en natuurlijk werd er een beetje geroddeld, maar het bleven mijn vriendinnen die ook weleens bleven slapen.

Opeens ging het uit met mijn vriendje en toen begon de ellende. Hij deed alsof ik bepaalde dingen tegen hem had gezegd, maar die had hij dan zelf gezegd, hij draaide alles om, zodat ik eruitzag als de schuldige. Langzaam maar zeker vertrouwden mensen mij niet meer. Vlak voor de vakantie werden er zoveel dingen over me gezegd, dat het steeds moeilijker was om alles goed te praten met de mensen met wie ik ruzie had. Dan kreeg ik weer een berichtje met ‘je hebt dit of dat gezegd’, terwijl dit dat vaak was gezegd door degene die mij het bericht stuurde.

Andere mensen bemoeiden zich ermee. Ik kreeg buiten social media ook last van het pesten. Negeren, schelden, met z’n allen om me heen staan, over me roddelen, en dan op zo’n manier dat ik het merk, etc. Het toeval wil… dat mijn ex-vriendje steeds de aanstichter is.

Maar… waar waren mijn vriendinnen? Mensen die eerst ‘ik hou van je’ zeiden, begonnen me uit te schelden. Mijn ouders hadden genoeg van alle beschuldigingen en bedreigingen, dus moest ik beginnen met screenshots maken.

Toen brak de vakantie aan, eindelijk. Maar het stopte niet, mijn ex-vriendje ging door. De beschuldigingen werden erger en erger. Mensen zeiden tegen me: ik ga je klappen geven om wat je allemaal doet. Mijn ouders vonden dat ik met mijn verhaal naar de mentor moest gaan, maar dat wilde ik niet. Mijn gedachten sloegen op hol, ik dacht: als ik naar de mentor ga, ben ik een snitch. Maar ik had geen keus, het pesten bleef doorgaan. Ik deelde verhalen met mijn vriendinnen: mensen die je normaal gesproken kunt vertrouwen en die er voor je zijn. Tien minuten later bereikten deze verhalen mijn ex-vriendje. Wie waren de snitches nu eigenlijk? De vriendinnen die ik vertrouwde…

Mijn moeder stuurde een paar mensen een berichtje om te vragen of ze wilden stoppen, aangezien zij ze ook kende, omdat ze weleens zijn blijven slapen. Deze mensen reageerden hier niet goed op, haar berichtje werd als ‘dwingend’ gezien en ze waren ‘bang’ voor haar: ze zeiden dat het niet goed is om een kind van 13 berichten te sturen. Maar, het pesten ging door. Ik vroeg me af, als jullie zo ‘bang’ zijn, waarom stopten jullie dan niet? Mijn moeder zei tegen een vriendin van ik sommige mensen beter niet kon vertrouwen, en daar had ze gelijk in. Binnen korte tijd was dit verhaal bij degene over wie mijn moeder het had.

Een maand later had ik geen zin meer in school. Ik had continu hoofdpijn en moest overgeven als ik naar school moest. Als ik wel ging, werd ik gek van de vuile gezichten en het aanhoren van roddels die over mij gaan. Mensen die me eerst hielpen, negeerden me ineens en werden uitgescholden als ze voor me opkwamen. Sommige mensen wilden met me afspreken zodat ze me in elkaar konden slaan. Ik moest een bepaald profiel op social media toevoegen, terwijl het account duidelijk is aangemaakt door een van de pesters. Later hoorde ik van anderen dat een aantal mensen dat account hadden aangemaakt, zodat ze me konden uitschelden en bedreigen. Mijn ouders gingen weer naar de mentor.

Mijn vriendinnen werden de klas uitgehaald. Toen mijn ouders de klas uitgingen, hoorden ze mensen zeggen: ‘Laat Karen niet winnen!’ Winnen? Wat valt er te winnen? Mijn oude leven terug? Zonder zorgen naar school? Dat is iets wat ieder kind verdient!

Sommige mensen weten dat ze te ver zijn gegaan en bieden hun excuses aan, maar deze berichten sturen ze daarna als screenshot door naar anderen, met eronder: ‘Haha, ze denkt we zijn meteen vrienden’. Gelukkig zijn er ook mensen die oprecht hun excuses hebben aangeboden. De allergrootste pester is mijn ex-vriendje. Hij doet waar hij goed in is: liegen, dingen ontkennen, verhalen omdraaien en pesten. Dit soort dingen werden door hem gezegd: ‘Sla Karen, anders krijg ik geld van je’, ‘Als jij ooit vrienden met Karen wordt, gebeurt hetzelfde met jou!’

Ik begrijp niet waarom sommige mensen zich hierdoor goed voelen. De reden dat ik dit verhaal wilde vertellen, is omdat ik wil dat iedereen weet wat er is gebeurd. Ik ben van school afgegaan, niet omdat ik bang was, maar omdat ik niet meer met plezier naar school ging en ik me slechter voelde door al het pesten. En ik wil jullie graag zeggen: heb respect voor iedereen, ook al mag je diegene niet!”

 

* Karen is een fictieve naam.

By |augustus 15th, 2018|Categories: Geen categorie|0 Comments